Parafia Ewangelicko-Augsburska Apostołów Piotra i Pawła 

 

Hasło miesiąca

Siejcie w sprawiedliwości:, żnijcie w miłości; uprawcie nowy ugór, bo już czas szukać Pana, aby przyszedł i na uczył was sprawiedliwości.

Oz 10,12

Hasło tygodnia

Już nie jesteście obcymi i przychodniami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga.

Ef 2,19

Rozważania

Rozważania

Teksty - inspiracja dnia

Wybór biblijnych tekstów został dokonany przez zespół redakcyjny Losungen z Jednoty Braterskíej w Herrnhut. W niektórych wypadkach zespół opracowujący polskie tłumaczenie zmienił trzeci tekst dostosowując go do naszych warunków kulturowych i historycznych.

Jak co roku możemy tu przeczytać dwa krótkie fragmenty Pisma Świętego. Pierwszy to werset ze Starego Testamentu, wylosowany z około 1800 biblijnych tekstów przygotowanych jeszcze przez Mikołaja L. Zinzendorfa. Drugi to nawiązująca do niego odpowiedź zaczerpnięta z Nowego Testamentu. Tekst trzeci to ludzka odpowiedź: człowiek reaguje na Boże orędzie w różnej formie, czasem jest to modlitwa, wiersz, pieśń, czy tzw. złota myśl.

Niektóre cytaty, wyjęte z większej całości, byłyby niezrozumiałe, np. nie byłoby jasne, kto wypowiada przytoczone słowa. Z tego powodu dla jasności biblijne wersety zostały uzupełnione, a dodane słowa zapisano inaczej niż pozostałe, czyli czcionką niepogrubioną.

Biblijne hasła stanowią również wezwanie do pogłębionej lektury Pisma Świętego. Tutaj proponujemy, za Losungen, dwa dłuższe fragmenty Biblii.

Pierwszy tekst ma swoje źródło w lekcjonarzu, przygotowanym przez niemiecką Luterańską Konferencje Liturgiczną. Nawiązuje on do liturgicznego tematu tygodnia i Ewangelii danej niedzieli czy święta.

Drugi tekst zaczerpnięty jest z porządku czytań, przygotowanych przez niemieckie Ekumeniczne Stowarzyszenie Czytań Biblijnych. Jest to tzw. lectio continua czyli metoda lektury Biblii poprzez czytanie każdego dnia kolejnych fragmentów ksiąg biblijnych. W drodze do miasta trwałego, „niebiańskiej Jerozolimy”, idźmy po śladach, które zostawił dla nas Bóg. Szukajmy ich w życiu, patrzmy na drogowskazy i wszelkie znaki, dane nam na kartach Bożego objawienia. Niech i te ślady, zawarte na stronach tej książki, pomogą nam dotrzeć do celu.

Na podstawie: Szukamy tego co przed nami - z Biblią na co dzień, wyd. Augustana, Bielsko-Biała 2012

Wylosowany werset ze Starego Testamentu

Pan pobłogosławi lud swój pokojem!

Ps 29,11

Nawiązująca odpowiedź z Nowego Testamentu

Bóg posłał synom izraelskim Słowo, zwiastując dobrą nowinę o pokoju przez Jezusa Chrystusa; On to jest Panem wszystkich.

Dz 10,36

Ludzka odpowiedź

Panie, szukałem bliskości Twojej, z całego serca Ciebie wołałem, ku Tobie zmierzając, znalazłem Cię idącego ku mnie.

Juda Halevi +1141
  • Objaśnienia >

    Wszystko zrodziło się z potrzeby chwili...

  • Historia powstania >

    Dawni mieszkańcy Moraw, którzy doświadczyli tego, że człowiek na tym świecie nie ma miasta i miejsca trwałego, w założonej przez hrabiego Mikołaja Ludwiga von Zinzendorfa miejscowości Herrnhut - w ich nowej ojczyźnie, każdego dnia gromadzili się, aby razem śpiewać, modlić się i rozważać Słowo Boże. W dniu 3 maja 1728 roku na wieczorne spotkanie Zinzendorf przygotował dla swojej społeczności hasło biblijne na następny dzień. Był to krótki tekst, łatwy do zapamiętania, a mówił o Bożej miłości, która powinna inspirować do miłości bliźniego. Kolejnego dnia słowa wybrane przez Zinzendorfa miały towarzyszyć wszystkim jako motto dodające otuchy, a zarazem wezwanie do zastosowania w życiu. Te słowa były przekazywane podczas przywitania, odwiedzin, pojawiały się w rozmowach, stanowiły odtąd żywy element codzienności. Stawały sie nieodzownym elementem życia, dając inspirację do zastosowania Słowa Bożego w życiu.

    Cztery lata później, w 1731 roku, ukazała się po raz pierwszy niewielka książka o nazwie „Losungsbuch”, zawierająca już hasła na 365 dni roku. Zinzendorf przygotował na każdy dzień jeden fragment Pisma Świętego i jedną krótką modlitwę. Całość była potem uzupełniona propozycjami dodatkowych czytań biblijnych.

    Od tego czasu każdego roku ta niewielka książka wędruje z ludźmi w wielu krajach jako dobry towarzysz życiowej podróży. Czytając ją przekonujemy się z niej o tym, czego doświadczyli mieszkańcy Herrnut przed prawie 300 laty - nie mamy tu miasta trwałego. Ale dzięki Bożej łasce mamy drogowskazy, które kierują nas w stronę miasta trwałego - w przyszłość, którą Bóg „trzyma w swoich rękach Tym drogowskazem jest Słowo Boże i przemyślenia ludzi, którzy dali się nim zainspirować.

    Na podstawie: Szukamy tego co przed nami - z Biblią na co dzień, wyd. Augustana, Bielsko-Biała 2012

  • Wspólnota Herrnhut >

    Założone w 1722 na tzw. surowym korzeniu jako miejscowość azylowa dla uchodźców religijnych z Moraw, których wsparł duchowo i materialnie hrabia Nikolaus von Zinzendorf. Na terenie jego majątku powstała rygorystyczna moralnie wspólnota wyznaniowa, wprowadzająca do swoich zasad elementy dialogu ekumenicznego i dopuszczająca do uczestnictwa w nabożeństwach również chrześcijan innych wyznań. Wkrótce wspólnota z Herrnhut stała się znana na wszystkich kontynentach jako pierwsza protestancka wspólnota organizująca misje.

    Wspólnota z Herrnhut istnieje w swojej macierzystej miejscowości do dziś, a mieszkajacy w niej wyznawcy surowych zasad znani sa jako. Struktura wspólnot herrnhuckich była wykorzystywana jako wzór dla izraelskich kibuców.

    Na podstawie: Wikipedia:Herrnhut

  • Nicolaus Von Zinzendorf >

    Nikolaus Ludwig hrabia von Zinzendorf (ur. 26 maja 1700 w Dreźnie, zm. 9 maja 1760 w Herrnhut) – niemiecki teolog ewangelicki i reformator religijny, przywódca ruchu pietystycznego w Saksonii.
    Pochodził z rodziny szlacheckiej, wcześnie poczuł w sobie powołanie na duchownego, ale pod naciskiem rodziny podjął studia prawnicze w Wittenberdze (duchowni ewangeliccy rekrutowali się raczej z mieszczaństwa, rodziny szlacheckie nie miały tradycji pastorskich).

    W latach 1719-1721 odbył kilkunastomiesięczną podróż po Europie, podczas której poznał ówcześnie panujące stosunki międzywyznaniowe i zgłębiał pisma religijne (zwłaszcza mistyczne pisma Jakuba Böhmego).

    Po powrocie do Drezna Zinzendorf objął stanowisko radcy sądu apelacyjnego na dworze drezdeńskim, wkrótce jednak porzucił karierę polityczną na rzecz teologii. W 1722 ożenił się; w tym też roku pozwolił osiedlić się na terenie swojego majątku w Łużycach Górnych uchodźcom religijnym z Moraw (Bracia morawscy).

    Twórca tzw. „teologii serca”, był przywódcą wspólnoty religijnej Herrnhut (Straż Pańska), dla której opracował własny model nabożeństw. Od 1727 w Herrnhut praktykowano wspólne przystępowanie do Sakramentu Ołtarza osób z różnych wyznań, co było w owych czasach ewenementem. Zinzendorf jest autorem wielu pieśni kościelnych, śpiewanych do dziś w kościołach protestanckich (m.in. pieśń „Serca razem połączone”, dobrze znana też w polskich kościołach protestanckich).

    W 1737 roku Nikolaus von Zinzendorf otrzymał od seniora braci czeskich Daniela Ernesta Jabłońskiego ordynację na biskupa braci morawskich.

  • Zamknij >

  • 1

Tekst pierwszy

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, kto wierzy we mnie, ma żywot wieczny. Ja jestem chlebem żywota. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali; tu natomiast jest chleb, który zstępuje z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa. Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata. Wtedy sprzeczali się Żydzi między sobą, mówiąc: Jakże Ten może dać nam swoje ciało do jedzenia? Na to rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, jeśli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego i pili krwi jego, nie będziecie mieli żywota w sobie. Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Albowiem ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, we mnie mieszka, a Ja w nim.

(Ew. Jana 6:47-56, Biblia Warszawska)

Lectio continua

Tedy Jezus odezwał się i rzekł im: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, nie może Syn sam od siebie nic czynić, tylko to, co widzi, że Ojciec czyni; co bowiem On czyni, to samo i Syn czyni. Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje mu wszystko, co sam czyni, i ukaże mu jeszcze większe dzieła niż te, abyście się dziwili. Albowiem jak Ojciec wzbudza z martwych i ożywia, tak i Syn ożywia tych, których chce. Bo i Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszelki sąd przekazał Synowi, aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, ten nie czci Ojca, który go posłał.

(Ew. Jana 5:19-23, Biblia Warszawska)